روزی روزگاری، در مکانی دور، دو سرزمین وجود داشت. جهان به دو بخش داخلی و خارجی تقسیم شده بود. مردم از سرزمین خارجی می‌ترسیدند، جایی که موجودات عجیب و غریبی زندگی می‌کردند، حاملان نفرین. یک روز، در مرز سرزمین داخلی که انسان‌ها در آن زندگی می‌کردند، یکی از این موجودات دختری را در میان انبوهی از اجساد رها شده پیدا می‌کند. دختر می‌گوید نامش شیوا است و به "موجود"ی که او را پیدا کرده محبت نشان می‌دهد و او را "معلم" می‌نامد. این داستان دو نفر است—یکی انسان و دیگری غیرانسان—که در گرگ و میش مبهمی که شب را از روز جدا می‌کند، سرگردان هستند.