بوسهٔ فرانکِنشتاین

اجرای دانشجویان فارغ‌التحصیل در مؤسسه هنری سان فرانسیسکو، یک نمایش یک‌پا با ارزش‌های تولیدی حداکثر با بودجهٔ پنج صد دلار. فیلمبرداری در یک کارخانهٔ کنسروسازی انجام شد و دیالوگ‌ها قبل از صحنه ضبط شد، به عنوان تنها اتاق ساکت در تأسیسات توالت بود. بازیگران روی صحنه، دهان به کلمات می‌گشایند و صدایش به سیستم صوتی منتقل می‌شود. هیچ‌کس نمی‌توانست تمام واژه‌ها را حفظ کند و نتیجه به صورت نمایش عروسکی باحرکات فک در حین گفتن واژگان بود. این اثر به عنوان وسیلهٔ ستاره‌محور برای لیندا مارتینز، سازنده پای در ایووا با آرزوهای بهتری در آینده، در نظر گرفته شد.