در تابستان ۱۹۳۷، امانوئل، جوانی در اوایل بیست سالگی، به یک ساناتوری در سواحل دریای سیاه برای درمان سل استخوانی‌اش منتقل می‌شود. درمان شامل سوراخ‌های دردناک ستون فقرات است که او را به گچ‌گیری روی تخت متحرک محدود می‌کند. به تدریج، وقتی امانوئل به غم زندگی جدیدش عادت می‌کند، متوجه می‌شود که درون ساناتوری هنوز زندگی‌ای وجود دارد که می‌توان به طور کامل از آن لذت برد.