هم‌زمانی متناقض پیامی درباره به‌ظاهر نامحسوس بودن پیوستگی‌های زندگی می‌فرستد و آگاهی را نسبت به اثرات ماندگار آسیب‌های کودکی افزایش می‌دهد؛ در عین حال تأکید می‌کند که فشارهای اجتماعی به‌طور مکرر ما را از موهبت‌ها، استعدادها و رویاهای خود دور می‌کند. هرچند از راهنمایی، راهبری و الهامِ گروهی از خردمندترین انسان‌ها و سالکانی که به ظاهر ارواح قدیمی‌اند، یک جوان استثنایی با فاجعه‌بارترین شیوه همه چیز را کنار می‌گذارد.