خط داستانی
تجاوز جنسی را «قتل روح» توصیف کردهاند. اما آیا این رنجی است که یک نفر باید تنها با آن دست و پنجه نرم کند؟ فراتر از ناامیدی، امیدی کوچک وجود دارد؛ دوستی فیلمساز با فرد دارای PTSD و تصمیم به ساخت فیلم با دیدنم به سوی نور را روایت میکند. فرایند تولید دوازده سال طول کشید. ماهیت ناامیدی و امید درون این افراد دچار PTSD چگونه است؟ کارگردان در کنار دوربین است، به معنای ساختن این فیلم فکر میکند و سعی میکند از عمق رنج به نور بنگرد.
