کودکی ایدئال با موشوم و کوکومش، یا پدربزرگ و مادربزرگش، در جامعه‌اش در ملت اولیای پگوس به تدریج از بین می‌رود زیرا والدین پرحاشیه و غایب او را از آن پناهگاه دور می‌کنند. اکنون به عنوان یک بزرگسال، که بر روی نیمکت‌های عمومی خوابیده است، آبر دین در حالت بقا به سر می‌برد. آخرین بخش‌های پایدار زندگی‌اش شروع به از دست رفتن می‌کند - برادر قابل اعتمادش بویید بیمار است و نوه‌های آبر دین را به سیستم مراقبت از کودکان می‌سپارد. سپس او شناسنامه‌اش را نیز از دست می‌دهد.