زنانی که شوهران و پسران خود را در جنگ تمام‌عیار روسیه علیه اوکراین از دست داده‌اند، در کوه‌های کارپات به سوگواری می‌پردازند. با این حال، مناظر خیره‌کننده نمی‌توانند خلأ غیرقابل تحملی را که از فقدانشان باقی مانده پر کنند. با این وجود، تامارا، لیوبوف و سوئیتلانا یاد می‌گیرند که با زخم‌های التیام‌نیافته خود از طریق شعر، خواهرخواندگی و گفتگوهای عمیق زندگی کنند. در یک نقطه خاص، طبیعتی که روزگاری خاموش بود، صدای خود را پیدا می‌کند و به زنان در غمشان می‌پیوندد.