در کِیوو، جمهوری دموکراتیک کنگو، یکی از کثیف‌ترین و پرنفوذترین مناطق جهان، گروهی از زنان پس از تعرض گروهی توسط شبه‌نظامیان منطقه که منابع معدنی را کنترل می‌کنند، به بیمارستان پَنزی می‌رسند. فرآیند درمان روانی آنان پیش از بازتوانی با تردیدهای مهمی روبه‌رو می‌کند: پذیرش نوزادانی که در نتیجه این تجاوزها به دنیا آورده‌اند؛ یافتن پاسخ در مسئله مادری به عنوان راهی برای مقاومت