در نوامبر ۱۹۸۸ کارگردان آنتالیسِیریخ با سرگئی پراژانوف در تبیلیسی دیدار می‌کند تا دربارهٔ او مستندی بسازد. اما پراژانوف ظاهراً حوصلهٔ گفتگو دربارهٔ هنر خود را ندارد. به عنوان سازگاری، سیریخ حاضر می‌شود دربارهٔ هنرمند و زمان حرف بزند. کارگردان خسته و آزردهٔ «سایه‌های نیاکان فراموش‌شده» به سیریخ اجازهٔ فیلمبرداری نمی‌دهد و تنها به صحبت کردن رضایت می‌دهد و تلخی‌های زندگی‌اش را به یاد می‌آورد.