فقط بین ما

نیکولا مردی است که می‌داند چگونه واقعاً از زندگی لذت ببرد؛ او حتی قادر است برای راه‌های گناهکارانه‌اش همدردی برانگیزد. برادرش به خیانت‌های او چشم می‌دوزد، هرچند که با یک ازدواج شکست‌خورده در پس‌زمینه، او هم وجدان روشنی ندارد. آیا می‌توان چیزی مثبت درباره خیانت گفت، یا اینکه این عمل به سادگی شایسته نفرت کامل است، به‌ویژه زمانی که بیشتر از اینکه خودجوش باشد، از پیش برنامه‌ریزی شده است؟