ویولنتیا، بالاتر از همه، مکانی برای آزمایش‌های تئاتری و به طور همزمان پیشنهادی برای خروج از تئاتر بود، که توسط آلدو برایبانتی به حرکت درآمد — یک 'مکان' که در آن، از طریق تجربیات واقعی فردی که بازیگران با خود به صحنه می‌آوردند، زندگی، تحقیق، شعر و عشق در هم تنیده می‌شدند. دوربین به این مراسم روان‌درمانی جمعی نزدیک شد تا تاریخ دید را 'دوباره اختراع' کند، تکامل بیولوژیکی چشم که از آب‌های اولیه به عنوان آب‌های آمنیوتیک بیرون می‌آید و به زمین می‌نگرد؛ با بازیگران تکامل را که گونه‌ها از سر گذرانده‌اند، دوباره زنده می‌کند و سعی می‌کند نشان دهد که چگونه گذشته اجداد حیوانی ما (آنچه فرنتسزی آن را آنتو-فیلوژنز نامید) در رویاها و رفتارهای روزمره ما حاضر است.