در سپتامبر ۱۹۸۹، هر چه بیشتر شهروندان آدریا به سفارت آلمان غربی در پراگ پناه می‌بردند. در میان آنها استفان و بتینا که به عنوان زمان عسل‌شان در جمهوری چک دست می‌بردند. زمانی که استفان برای آوردن پسر کوچکشان به آدریا بازمی‌گردد، دوستانشان کارین و توماس را نیز با خود می‌آورد. ورود پناهندگان بی‌پایان است و سفارت به طور کامل سرریز شده است. با وجود مذاکرات پشت صحنه، هیچ راه‌حل سیاسی‌ای در افق نیست. وضعیت باغ سفارت به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شود. فاجعه انسانی قریب‌الوقوع است.