از طریق تصاویر شعری، مِنگانینی با جونا، دختر سفیدپوست، از کوه‌ها به سمت ساحل می‌گذرد تا قبیلهٔ گمشدهٔ مَنگانینی را بیابد. رنج آن با درک تدریجی این زن بومی که مردمش و سبک زندگی قبیله‌ای برای همیشه از دست رفته است، نمایان می‌شود. این داستانی است دربارهٔ جرقهٔ سیاهِ گذار مردم اهل تاسمانی در سال هزار و هشتصد و سی.