این کلاسیک سینما-حقیقتی پیشگام، پنج هفته از زندگی دوازده ساکن یک خانه برای کودکان عاطفی مختل را مستند می‌کند. این فیلم اولین در فرم است که کینگ بعداً به عنوان درام واقعی توصیف کرد. تمام عمل به صورت خودجوش و بدون هدایت است، بدون مصاحبه یا روایت. موضوع، خشم زندگی است. کودکان از فیلمسازان پرسیدند: چرا هر وقت عکس‌های ما در روزنامه‌ها منتشر می‌شود، چهره‌های ما سیاه می‌شود؟ چه چیزی در مورد ما اینقدر وحشتناک است که نمی‌توانیم دیده شویم؟ آن‌ها می‌خواستند فیلمبرداری شوند تا بتوانند دیده شوند.