لیه آخرین فیلم بزرگ خود را چند ماه قبل از درگذشتش در سن هفتاد و ه8 سالگی به اتمام رساند. فیلم به تکنیک های سیاه و سفید بازگشت و تصاویر کوچک را به عنوان تصاویر زنده یا زیگزاگ ها با حس زیز دوباره به کار گرفت. خوشه های خشاشی های کوچک بافتی منحصر به فرد به فیلم دادند – تصاویر سطحی به نظر می رسیدند اما در واقع بسیار ظریف بودند. عنوان ذرات در فضا به فلش های انرژی از نوعی که گاهی فضانوردان در فضا می بینند اشاره دارد. موسیقی متن ترکیبی از «رقص پرش درامز» از باهاما با موسیقی طبل از یوهایای نیجریه و صداهای مجسمه‌های کینتیک فلزی لیه بود. عناوین آغازین مهارت لیه در خراش دادن حروف و کلمات روی فیلم را نشان می داد که روشی است که توسط سایر فیلمسازانی مانند استن برکاج استفاده شد.