«به آهنگساز شلیک نکنید» به دور از یک پروفایل معمولی از ژرژ دلرو است. این فیلم همچنین به عنوان کارت ویزیت کن راسل عمل می‌کند، که کارهایش دهه ۱۹۷۰ را همان‌طور که دلرو دهه ۱۹۶۰ را تعریف کرد، شکل می‌دهد. فیلم با یک کار پاستیش زیرکانه آغاز می‌شود که کنوانسیون‌های نوآر فرانسوی را پارودی می‌کند. سپس شامل صحنه‌های کمدی، صحنه‌های واقعی از خانواده دلرو و یک مونتاژ دلخراش از جنگ ویتنام می‌شود. این رویکرد اکلکتیک به ما حس جنبه‌های مختلف زندگی دلرو را می‌دهد- عشق او به سینما، زندگی خانوادگی‌اش، و اخلاق کاری‌اش. همچنین پیش‌درآمدی بر بیوپیک‌های طولانی کن راسل از ماهلر و لیست است، هرچند به شکلی متواضع‌تر و شفاف‌تر.