زمانی که گروهی از زمین‌شناسان جوان اعلام می‌کنند که کوه‌پایه‌ای که برای توسعه مسکونی علامت‌گذاری شده ناپایدار است، با تحقیر از دو سو مواجه می‌شوند. از یک سو، آنها باید با روستاییان محلی که از احتمال جابجایی ابراز نارضایتی می‌کنند، مقابله کنند؛ و از سوی دیگر، با آرزوهای بارون چوبی سرسخت که اقداماتش تنها زمین را بیشتر ناپایدار می‌کند، روبرو هستند. درخواست‌های آنها برای عقلانیت نادیده گرفته می‌شود و دانشمندان نمی‌توانند کار زیادی انجام دهند جز اینکه نظاره‌گر باشند تا طبیعت مسیر اجتناب‌ناپذیر خود را طی کند.