در سال 1944، لای به نیویورک سیتی نقل مکان کرد، ابتدا برای کارگردانی در مستند خبری «راهپیمایی زمان». او در محله وست ویلیج ساکن شد، جایی که با هنرمندانی که بعداً به اکسپرسیونیست‌های انتزاعی تبدیل شدند، معاشرت کرد، فیلمسازان نوظهور نیویورک مانند فرانسیس لی را تشویق کرد، با هانس ریختر تدریس کرد و به ایان هوگو در «زنگ‌های آتلانتیس» کمک کرد. «گریه رنگی» بر اساس توسعه فرآیند «ریوگرام» یا «سایه‌افکنی» ساخته شده است، که از پارچه‌ها به عنوان شابلون استفاده می‌کند و تصاویر با یک آهنگ غم‌انگیز بلوز از سونی تری همزمان شده‌اند، که لای آن را به عنوان فریاد دردناک یک برده فراری تصور می‌کرد.