کلیم و شیله: اروس و سایکی

1918. در حالی که صدای توپ های جنگ جهانی اول به آرامی خاموش می شود، در وین، قلب اروپا، یک عصر طلایی به پایان می رسد. امپراتوری اتریش-مجارستان در حال فروپاشی است. در شب 31 اکتبر، در بستر خانه اش، اگون شیله می میرد، یکی از 20 میلیون مرگ ناشی از آنفولانزای اسپانیایی. او در حال مرگ به شر invisibility نگاه می کند، در تنها کاری که می تواند انجام دهد: نقاشی کردن آن. او 28 ساله است. تنها چند ماه قبل، سالن اصلی ساختمان سکیسیون آثار او را پذیرفته بود: 19 نقاشی روغنی و 29 طراحی. اولین نمایشگاه موفق او، جشنواره ای از یک ایده نقاشی جدید که بی قراری و خواسته های بشر را به تصویر می کشد. چند ماه قبل، معلم و دوستش گوستاو کلیمت درگذشته بود. از ابتدای قرن، او احساس هنر را به طور بنیادی تغییر داده و گروه جدیدی را تأسیس کرده بود: سکیسیون.