سنگ پنجم

ژؤو بنارد دا کُوستا، کارگردان آرشیو ملی فیلم پرتغال که در سال ۲۰۰۹ وفات یافت، با مدیر گروهی از کارگردانان هم‌عصر خود مصاحبه می‌کند که در آن زمان هفتاد و شش سال داشتند. دو انسان‌گرا با زمینه‌های فلسفی متفاوت، که هر دو عمر طولانی و قرین به احترامِ فرهنگ به طور گسترده (موسیقی، نقاشی، ادبیات) و به‌طور ویژه به فیلم برای سالیان متمادی اختصاص داده‌اند، به‌طور آزادانه و گاهی با لَختی به بررسی قدرت کارگردان به عنوان خلّاق یا جادوگر، فلسفه پشت صحنه صحنه‌های کلاسیک، تکنیک فیلم، اهمیت رنگ، صدا و موسیقی برای فیلم‌ها، تقابل هنر و سرگرمی و مطالب دیگر می‌پردازند. گفت‌وگوی آن‌ها در اتاق موزه‌ای انجام می‌شود، با صندلی رو به «اعلان مریم»، نقاشی روغنی ۱۵۱۰ اثر ژوآو واس، هنرمند پرتغالی، که در نهایت منجر به گفت‌وگو درباره «لئوناردو دا وینچی» و رابطه میان استاد پیشرو روندساز و شاگردانش می‌شود.