مرثیهای برای یک فیلم فراموششده

در دسامبر ۲۰۱۲، کداک تولید فیلم سلولوئید را متوقف کرد، که به معنای پایان یک عصر و آغاز عصری دیگر برای سینما بود، در حالی که فناوری دیجیتال در سطح صنعتی در سراسر جهان مستقر میشد. این واقعه تأثیری شدید و آنی بر ارنستو باکا، یکی از ارکان سینمای تجربی آرژانتین گذاشت. «مرثیهای برای یک فیلم فراموششده» با این ضربه عاطفی آغاز میشود، با کارگردانی که به صورت اول شخص، در طرحی که عناصر زندگینامهای (زندگیاش در فلورنسیو وارلا، رابطه با مادرش، معلمانش، تأثیر کلودیو کالدینی، و ... حتی自己的 بیداری خودش!) را با عناصری از (علمی) تخیلی درهم میآمیزد. در این بخشهای تخیلی، باکا خود در نقش یک دانشمند در آزمایشگاهش ظاهر میشود که دستگاههایی را با هدف اجرای «پروژه آرژنتا» فعال میکند؛ اولین فیلم بکر صنعت ملی که به او - و همچنین گروه دوستانش در باشگاه سوپر ۸ - اجازه میدهد تا در مقابل پیشرفت دیجیتال به فیلمسازی ادامه دهند.