میشل پیکولی

میشل ژاک دانیل پیکولی پسر هانری پیکولی، نوازنده ویولن و مارسل اکسپرت-بزانسون (1892-1990)، پیانیست و دختر صنعتگر و سیاستمدار فرانسوی چارلز اکسپرت-بزانسون بود. در سال 1954، میشل پیکولی با الئونور هیرت بازیگر ازدواج کرد و از او صاحب یک دختر به نام آن کوردلیا پیکولی شد. در سال 1966 با خواننده ژولیت گرکو ازدواج کرد و سپس در سال 1978 با لودیوین کلرک فیلمنامه نویس ازدواج کرد و با او دو فرزند لهستانی را به فرزندی پذیرفت.مبدا، Inord و Missia.

تعهدات پیکولی جوان که در مؤسسه‌ای برای کودکان مشکل‌دار قرار دارد، در تقابل با پدربزرگ مادری‌اش، سناتور جمهوری سوم، سرمایه‌دار حزب رادیکال، و نقاش مهم صنعتی، که توسط اتحادیه‌ی چپ کارگری و ژرژ کلمانسو متهم شده است، به مست کردن کارگرانش از طریق سفید سرب که باعث مسمومیت با سرب می‌شود، انجام می‌شود.

میشل پیکولی سپس ابتدا به عنوان بازیگر آموزش دیدبا Andrée Bauer-Théraud و سپس در دوران Simon. میشل پیکولی پس از حضور در فیلم "Sortilèges" ساخته کریستین ژاک در سال 1945، اولین فیلم خود را در "Le Point Du Jour" ساخته لوئیس داکوین انجام داد. او در تئاتر با شرکت‌های رنو بارو و گرنیه هوسو و همچنین در تئاتر بابیلون متمایز شد. او که در سال 1954 در فیلم "کانکان فرانسوی" مورد توجه قرار گرفت، روی صحنه ادامه داد و با کارگردانان ژاک اودیبرتی همکاری کرد.ژان ویلار، ژان ماری سرو، پیتر بروک، لوک باندی، پاتریس شرو و آندره انگل، و همچنین در فیلم های تلویزیونی محبوب شناخته شدند. او که پس از عزاداری خانوادگی به آتئیست تبدیل شده بود، در سال 1956 با لوئیس بونوئل آشنا شد و از قضا نقش یک کشیش را در «La Mort En Ce Jardin» بر عهده گرفت. او در سال 1959 فیلم کوتاه «Le Rendez-Vous De Noël» از آندره میشل را بر اساس داستان کوتاه ملک اواری «Le Noël Du Petit Cireur» در الجزایر ساخت. دهه 1960او در "Le Doulos" اثر ژان پیر ملویل مورد توجه قرار گرفت و با "Le Mépris" اثر ژان لوک گدار در کنار بریژیت باردو در سطح بین المللی آشکار شد. از آن زمان به بعد با بزرگ ترین فیلمسازان فرانسوی و بین المللی مانند آلفرد هیچکاک، لوئیس بونوئل، یوسف شاهین، مانوئل دو اولیویرا...

او دهه 1980 را با جایزه تفسیری جشنواره کن در سال 1980 با «Le Saut Dans Le Vide» اثر مارکو بل آغاز کرد.locchio، و جشنواره برلین در سال 1982، با "Une Étrange Affaire" اثر پیر گرانیر-دفر. . او قبل از تلاش در کارگردانی با ژاک دویلون، لئوس کاراکس کار کرد. او در سال 2001 جایزه نهم اروپا را برای تئاتر دریافت کرد. او بخشی از هیئت داوران شصتمین جشنواره فیلم کن در سال 2007 به ریاست استیون فریرز بود. او در سال 2011 در «Habemus Papam» ساخته نانی مورتی بازی کرد. آخرین فیلمی که میشل پیکولی در آن ظاهر می شود، فیلم «الe Goût Des Myrtilles»، توسط توماس دی تیرز در سال 2013.

میشل پیکولی که به چپ متعهد بود، عضو جنبش صلح (کمونیست)، با مواضعش علیه جبهه ملی متمایز شد و برای عفو بین‌الملل بسیج شد.

میشل پیکولی در 12 مه 2020 بر اثر سکته مغزی در عمارت خود در سنت فیلبرت-سور-ریسل در ایوره درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در Évreux در 19 می 2020 برگزار می شود، جایی که او سوزانده می شود، خاکسترشدر اموال خانواده پراکنده است.